അരൂപിയുടെ യാത്ര

വെണ്‍പ്രകാശത്തില്‍ വിഷാദനായി ഒരാള്‍.അയാള്‍ തോളിലെ ദ്രവിച്ച മരക്കഷണങ്ങളില്‍ തെരുപിടിച്ചു.നെറ്റിയിലെ മുറിവുകള്‍ ഇനിയുമുണങ്ങിയിട്ടില്ല.കൈകളില്‍നിന്നും കാല്പാദങ്ങളില്‍നിന്നും രക്തം കിനിഞ്ഞിറങ്ങുന്നു."അവനെ ക്രൂശിക്ക,അവനെ ക്രൂശിക്ക".ആര്‍ത്തട്ടഹാസം ചെവിയില്‍ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.റൊട്ടി മുറിച്ചുകൊടുത്തപ്പോഴും തള്ളിപ്പറഞ്ഞവ ന്‍റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ദയയോടെയേ നോക്കിയിരുന്നുള്ളു.അന്ത്യചുംബനത്തിന്‍റെ കയ്പിന് സാഹോദര്യത്തിന്‍റ മധുരം ചാലിച്ചിരുന്നു.തന്‍റെ പഞ്ഞിയുടുപ്പിന്‍റെ വെണ്‍മയില്പോലും ശുദ്ധരായവര്‍ എത്രയോപേര്‍!അവന്‍ നെടുവീര്‍പ്പുതിര്‍ത്തു.തിരഞ്ഞിറങ്ങിയതായിരുന്നു...കരുണാര്‍ദ്രമായി,"എന്‍റെ മക്കളെ,അരുത്"..."പിടിക്കവനെ".ക്രൂരമായ അട്ടഹാസം.പോര്‍വിമാനങ്ങളില്‍ അത്യാധുനിക യുദ്ധ സാമഗ്രികളുമായി കിങ്കരര്‍ പറന്നിറങ്ങി."ശേഷിച്ച മരത്തടിയില്‍ തറച്ചുവയ്ക്കു,മറ്റുള്ളവര്‍ക്കൊരു പാഠമാകട്ടെ".കിങ്കരര്‍ അവനെ ശേഷിച്ച ദ്രവിച്ച മരത്തടിയില്‍ തറച്ചുവച്ചു...യുദ്ധാവശിഷ്ടങ്ങളില്‍നിന്നും ഇരുപാര്‍ശ്വങ്ങളും വേര്‍പെട്ട ബാല്യമുഖം നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചു."ഞാന്‍ അടുത്തേക്കുവരട്ടെ ".അവന്‍ ആ വേദനയിലും വ്യസനത്തിലും സന്തോഷിച്ചു.മൃദുവായി വിളിച്ചു.."മകനെ,വരൂ".